درباره شطرنج

اسب مهره‌ای ست که به همراه فیل از آنها به عنوان سوار سبک یاد می‌شود. ارزش اسب برابر سه و نیم واحد پیاده‌است. حرکت اسب به صورت ۲ خانه به سمت‌های جلو، عقب، راست و چپ و یک خانه در جهت عمود بر آن (برای عقب و جلو به سمت‌های راست و چپ و برای راست و چپ به سمت‌های عقب و جلو) خواهد بود. یعنی اگر اسب ۲ خانه به سمت جلو رفت حرکت خود را با یک خانه‌ به چپ یا راست ادامه می‌دهد و در واقع مسیر را می‌شکندو حرکتش را به مانند حرف L لاتین انجام می‌دهد. اسب تنها مهره شطرنج است که مانعی برای حرکت او وجود ندارد و در صورتی که خانه مقصد تحت اشغال نباشد، بدون هیچ مشکلی به آنجا برود. ( به اصطلاح می‌تواند بپرد.)

فیل (پیل)

فیل یکی از سوارهای سبک بازی شطرنج است که ارزش تقریبی آن برابر با سه و نیم پیاده ارزیابی می‌شود. فیل مهره‌ای است که می‌تواند به صورت اریب و در صورتی که مانعی نباشد یا خانه مقصد مشغول نباشد، به طور نامتناهی به خانه‌ای در دوردست بنشیند. همانند اسب، هر طرف سیاه یا سفید ۲ فیل دارند که با توجه به چیدمان آنها در صفحه، یکی از آنها در خانه سفید جای می‌گیرد و دیگری در سیاه

.

از آنجا که مسیر اریب فیل همیشه دارای یک رنگ است خ، فیل سفید همواره محکوم به حضور در خانه‌های سفید است به همین دلیل یکی از فیل‌ها فیل سفید و دیگری فیل سیاه نامیده می‌شود.

رخ

رخ مهره‌ای قوی‌ در شطرنج محسوب می‌شود که حضور آن به ویژه در انتهای بازی راهگشاست. رخ به همراه وزیر «سوارهای سنگین» نامیده می‌شوند. هر بازیکن شطرنج ۲عدد رخ در اختیار دارد و در مجموع ۴ رخ در کل صفحه موجود است که هر کدام در یکی از چهار گوشه صفحه شطرنج (A۱, A۸, H۱, H۸) قرار می‌گیرند. رخ در شطرنج به صورت عمودی و افقی حرکت می‌کند و می‌تواند در صورت نبودن مانع یا اشغال خانه مقصد، یک ستون یا یک ردیف کامل را هم طی کند.

وزیر (فرزین)

وزیرها قوی‌ترین مهره‌های شطرنج محسوب می‌شوند. قدرت یک وزیر برابر با ۹ پیاده ارزیابی می‌شود. وزیربه ۲ صورت اریب و مستقیم (عمودی یا افقی) حرکت می‌کند و به همان ترتیب مهره‌ای را می‌گیرد. هر یک از طرفین بازی شطرنج فقط یک وزیر دارند. وزیرها بین شاه و فیل قرار می‌گیرند یعنی وزیر سفید در خانه D۱ و وزیر سیاه در همان ستون در خانه D۸.

شاه

حیاتی‌ترین مهره بازی ایست که در واقع حضور تمام مهره‌های شطرنج برای دفاع از شاه خود و حمله یا تخریب مستقیم یا غیر مستقیم شاه حریف هست. شاه فقط می‌تواند به تمامی اطراف و خانه‌های مجاور خود برود. نکته‌های مهم در رابطه با شاه:

• بین ۲ شاه همیشه باید لااقل یک خانه فاصله باشد.

• در صورت این که شاه توسط هر یک از مهره‌های شطرنج (غیر از شاه حریف) مورد تهدید قرار گرفت، اصطلاحا کیش شده و ۳ راه (برای اسب ۲ راه) برای «رفع کیش» وجود دارد.

o ۱-حرکت دادن شاه

o ۲-گرفتن مهره تهدید کننده

o ۳-گذاشتن مانع در مسیر تهدید مهره تهدید کننده شاه.

از آنجا که اسب مانعی برای حرکت نمی‌شناسد، بنا براین رفع کیش با حربه آخر امکان ندارد.

حرکتهای استثنایی در شطرنج

قلعه شاه یا قلعه کوچک

حرکتی که درصورت وجود شرایط زیر، شاه ۲ خانه به سمت رخ می‌رود و رخ به خانه بعد از شاه و آن سمت دیگر شاه می‌رود. این حرکت حداکثر یک بار در بازی و در صورت برقراری ۳ شرط زیر انجام می‌شود: ۱-شاه و رخی که می‌خواهد قلعه برود تا آن لحظه حرکتی نکرده باشند. ۲- بین شاه و رخ هیچ مهره‌ای نباشد. ۳-شاه و محل عبور وی در هنگام انجام این حرکت نباید با خطر مهره‌ای از حریف رو به رو باشد.(در معرض کیش باشد.) اگر شرایط بالا برقرار بود، حرکت قلعه عبارت است از عبور شاه از خانه مجاور خود به سوی رخ و قرار گرفتن شاه در خانه بعدی و قرارگرفتن رخ در خانه مجاور شاه (همان خانه‌ای که شاه از آن عبور کرده یا به اصطلاح «از رویش پریده»).

قلعه وزیر یا قلعه بزرگ

درست مانند قلعه شاه‌است ولی در سمت دیگر، یعنی عمل قلعه رفتن با رخ سمت وزیر انجام می‌پذیرد.

آن پاسان

این لغت فرانسوی به معنی در حال حرکت است. به وقتی گفته می‌شود که سرباز می‌تواند در حرکتی که مقصدش سرباز حریف نیست، سرباز حریف را بگیرد.

اگر سرباز یکی از طرفین در ردیف پنجم خود (ردیف چهارم حریف) باشد و سرباز حریف در یکی از دو خانه چپ و یا راست آن باشد، می‌تواند به پشت سرباز حریف رفته و آن را بگیرد.

تفاوت مغز شطرنج بازان حرفه ای با دیگران

وقتی افراد سال‌های طولانی شطرنج بازی می‌کنند، قسمت‌هایی از مغزشان با هم مرتبط می‌شود تا بتوانند به طور خودکار وضعیت بازی را با نگاه به صفحه شطرنج تشخیص بدهند و به طور شهودی حرکت بعدی را انتخاب کنند.

به طور کل می توان بازیکنان شطرنج را به دو دسته تقسیم کرد: حرفه ای ها و آماتورها. تفاوت بین آن ها هم یک ریشه اصلی دارد: تمرین و تجربه طی زمانی طولانی. اما این تمرین و تجربه چه تاثیری دارد که از یک آماتور، یک فرد حرفه ای می سازد؟ محققین جواب این سوال را به تازگی پیدا کرده اند. آن ها می گویند حرفه ای ها طی سال ها تمرین به مغزشان یاد می دهند که به نحوی متفاوت عمل کند.

محققین ژاپنی با تصویربرداری ام.آر.آی از مغز بازیکنان حرفه ای و آماتور بازی شاگی (که همان شطرنج ژاپنی ها است)، فعالیت مغزی آن ها را در برابر الگوهای مختلف چیدمان صفحه شاگی بررسی کردند. آن ها از افراد می خواستند که در برابر هر چیدمان، به حرکت بعدی خود عمیقا فکر کنند.

نتایج این مطالعه نشان داد که وقتی افراد حرفه ای به صفحه بازی نگاه می کنند، مناطقی از لوب آهیانه مغزشان که با تصاویر دیداری و حافظه اپیزودیک مرتبط است، فعال می شود. همچنین وقتی این افراد تحت فشار قرار می گرفتند تا حرکت بعدی بازی را سریع انتخاب کنند، منطقه دیگری از مغزشان به نام هسته دمی فعال می شود. هسته دمی قسمتی از مغز است که با فعالیت های معطوف به هدف فرد ارتباط دارد.

به گفته محققین، در مغز بازیکنان آماتور شطرنج چنین الگوی فعالیتی دیده نمی شود. آن ها بر این باورند که افرادی که سال ها شطرنج بازی می کنند، مداری را بین این دو قسمت از مغز خود تکمیل می کنند که به آن ها کمک می کند به سرعت حالت بازی را تشخیص بدهند و گام بعدی را انتخاب کنند.

در واقع با این تغییر در فعالیت مغزی، آن ها می توانند به نحوی شهودی، هدف گرایانه و البته با استفاده از روش تشخیص الگو، با سرعتی بالاتر و بدون نیاز به هیچ جستجوی هشیارانه ای در مغز، بازی کنند. در واقع این شهود نتیجه سال ها تمرین آن ها است و ربطی به الهام شدن ندارد که پدیده ای غیرقابل پیش بینی و بسیار نادر است.

بدین ترتیب، وقتی یک بازیکن حرفه ای به صفحه شطرنج نگاه میکند، قسمت هایی از مغزش با هم مرتبط می شوند تا به طور خودکار وضعیت بازی را شناسایی کند و باز هم به طور خودکار، حرکت بعدی را انتخاب کند. متاسفانه اگر شما هم از افراد آماتور در بازی شطرنج هستید، چنین رابطه ای در مغزتان وجود ندارد، دست کم نه تا زمانی طولانی!

آموزش ساخت صفحه شطرنج چوبی

شطرنج یکی از معروف‌ترین و جالب‌ترین بازی های فکری جهان است که می‌تواند شما را برای ساعاتی بسیار طولانی مشغول کند. این بازی فکری با استفاده از صفحه ای ساده و تعدادی مهره انجام می‌شود که ما تصمیم داریم روش ساخت یک صفحه چوبی را امروز به شما آموزش دهیم.

اگر تا به حال سری به بازار وسایل چوبی زده باشید حتماً صفحات شطرنج چوبی بسیاری را در این بازارها مشاهده کرده‌اید. این صفحات بسیار زیبا فوق‌العاده گران قیمت هم هستند که معمولاً قیمتی بسیار بیشتر از هزینه ساخت آن‌ها است. در این گزارش روش ساخت صفحه شطرنجی چوبی را به شما نمایش می‌دهیم که می‌توان آن را با استفاده از چند ابزار معمولی ساخت.

از آن جایی که صفحات شطرنج بسیار دقیق هستند و اشتباه کوچکی در هنگام برش چوب می‌تواند باعث خراب شدن آن شود به شما پیشنهاد می‌کنیم تا از اره های میزی استفاده کنید.

ابزار مورد نیاز:

اره برقی (ترجیحاً اره میزی)

گیره های نگه دارنده

چسب چوب

دو نوع چوب ( یکی روشن و دیگری تیره)

در هنگام خرید دقت کنید که چوب روشن و تیره از محکمی برابری برخوردار باشند تا در هنگام برش به مشکل بر نخورید.

در قدم اول تخته های وب را به شکل تکه های بلند با ضخامت 5 تا 6.5 سانتیمتر برش بزنید. شما چهار برش بلند از هر نوع چوب لازم دارید.

در قسمت دوم قسمت‌های برش خورده را یکی در میان به یکدیگر بچسبانید، دقت کنید که چوب‌ها در یک سطح یکسان به یکدیگر بچسبند تا صفحه کج یا نا میزان نشود. اگر در طرف پشتی صفحه در بعضی بخش‌های اتصالی درز وجود دارد، مهم نیست. شما فقط به یک طرف صفحه شطرنج نیاز دارید.

در بخش سوم چوب‌ها را از جهت مخالف چسب خورده با اندازه برش اولیه دوباره برش دهید. در صورتی که اندازه تخته شما بزرگ‌تر از حد باشد احتمالاً چند تکه اضافه نیز در اختیار خواهید داشت که می‌تواند در صوت آسیب دیدن قطعه ای جایگزین آن شود.

اکنون قسمت‌های برش خورده را دوباره به هم بچسبانید، در این قسمت باز هم احتیاط کنید تا سطح تخته نا برابر نشود.

پس از اینکه چسب چوب به صورت کامل خشک شد باید سطح تخته را سنباده بکشید تا نا همواری‌ها و برآمدگی‌های احتمالی به صورت کامل از بین رود. اگر بتوانید از سنباده های برقی و اتوماتیک استفاده کنید کیفیت کارتان بهبود می‌یابد.

اکنون وقت آن است تا یک قاب به صفحه شطرنج اضافه کنید. در این قسمت می‌توانید از هر چوبی که می‌خواهید استفاده کنید اما رنگ آن چوب مطمئناً باید با چوب‌های استفاده شده متفاوت باشد. هم چنین بهتر است تا ضخامت قاب کمی بیشتر از ضخامت صفحه باشد تا در صوت وجود نابرابری در قسمت پشتی قاب، قرار گیری آن بر میز با مشکل مواجه نشود.

در نهایت هم با استفاده از رنگ‌های محافظ صفحه شطرنج را رنگ بزنید تا هم کمی براق شود و هم اینکه به مرور زمان از بین نرود.

افرادی که نباید به استخر بروند

چه کسانی نباید استخر بروند؟

فکرش را بکنید اگر همه شناگران بخواهند خودخواهی به خرج دهند و آرایش خود را پیش از ورود به آب پاک نکنند، چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر تمایلی به استفاده از کلاه شنا نداشته باشند، چه؟ اگر حتی 10 درصد از افراد شناگر، تصمیم بگیرند دوش گرفتن و استحمام را به بعد از شنا موکول کنند،‌ چه خواهد شد؟ نمی‌دانید؟ فاجعه‌ای به‌نام آلودگی آب استخرها رخ خواهد داد و این فاجعه در مرحله اول، گریبان خود افرادی را که بهداشت را رعایت نمی‌کنند، خواهد گرفت.

ورود مواد شیمیایی موجود در لوازم آرایش، باکتری‌های مولد بو و حتی موهای رهاشده در سطح آب و زمین استخرها، می‌توانند عامل ایجاد بسیاری از بیماری‌ها و حساسیت‌های پوستی باشند. پس اگر قصد شنا دارید، برای حفظ سلامت در استخرها،‌ بهداشت فردی را فراموش نکنید. با این مقدمه، می‌خواهیم شما را  با تمام زیر و بم‌های بهداشتی درباره شنا و استخر آشنا کنیم.

کدام بیماران پوستی نباید استخر بروند؟

بین افراد مبتلا به بیماری‌های پوستی، برخی باید برای پیشگیری از انتشار بیماری یا تسریع روند درمان و بدتر نشدن اوضاع بیماری‌شان، تا بهبود کامل قید رفتن به استخر و شنا را بزنند. مهم‌ترین این بیماران و بیماری‌ها، در 8 مورد زیر خلاصه می‌شود:

1. اگر آکنه در حال درمان دارید و داروهایی مانند راکوتان یا ایزوترتینوئین مصرف می‌کنید و پوستتان بیش از اندازه خشک شده، رفتن به استخر می‌تواند پوستتان را خشک‌تر کند. از این رو، یا باید دور استخر رفتن را برای مدتی خط بکشید یا بعد از شنا و دوش گرفتن، تمام سطح پوست‌تان را با مرطوب‌کننده مناسب بپوشانید. ضمن اینکه استفاده از شوینده‌های ملایم غیرصابونی مانند پن‌ها بعد از شنا برای شما ضروری است. در غیر این صورت،‌ اندک لایه‌های چربی سطح پوست هم از بین می‌رود و خشکی پوستتان دوچندان می‌شود.

2. اگر به بیماری ویروسی زگیل کف پا مبتلا هستید تا زمان بهبود و درمان کامل به استخر نروید. راه رفتن بدون دمپایی یا پوشیدن دمپایی‌های مشترک در استخرهای عمومی می‌تواند خطر ابتلا به زگیل کف پا را برای دیگران هم ایجاد کند. ضمن اینکه احتمال وجود ویروس در اطراف ضایعات زگیل درمان‌شده هم وجود دارد بنابراین‌ اگر زگیل کف پایتان کاملا هم درمان شد، بازهم شما از نظر اخلاقی موظف به استفاده از دمپایی شخصی و استفاده نکردن از دمپایی‌های مشترک در استخرها هستید.

3. بیماری ویروسی مولوسکوم هم جزو دیگر بیماری‌های مسری است که در کودکان شایع‌تر از بزرگسالان است اما افراد بزرگسال هم می‌توانند به آن مبتلا شوند. اگر خود یا فرزندتان مبتلا به مولوسکوم هستید، به‌هیچ‌‌وجه قبل از بهبود کامل به استخر نروید زیرا بیماری شما یا فرزندتان می‌تواند به سرعت به دیگران منتقل شود.

4. افرادی که به درماتوفیتوزیس یا قارچ‌های پوستی در نواحی مختلف بدن مانند کشاله ران یا تنه مبتلا هستند هم نباید پیش از درمان و بهبود کامل،‌ به استخر بروند تا زمینه ابتلای دیگران به این بیماری فراهم نشود. این بیماری معمولا در بین کشتی‌گیران که لباس‌های تنگ و پلاستیکی می‌پوشند، شایع‌تر است و باید توجه بیشتری به استخر رفتن خود داشته باشند.

5. بیماری زردزخم هم جزو بیماری‌های عفونی مسری است که می‌تواند به‌سرعت از فردی به فرد دیگر، مخصوصا به بچه‌ها منتقل شود. بیماران مبتلا به این بیماری‌ هم از نظر اخلاقی نباید تا بهبود کامل بیماری‌شان به استخر بروند.

6. پوست بیماران مبتلا به برخی بیماری‌های تاولی خودایمنی مانند پمفیگوس مقاومت کمتری در برابر عوامل عفونی دارد. به‌همین دلیل بهتر است برای پیشگیری از آلوده و عفونی شدن زخم‌ها و تاول‌ها از رفتن به استخرهای عمومی خودداری کنند.

7. بهتر است افراد مبتلا به تبخال هم برای پیشگیری از عفونی شدن زخم‌های خود تا بهبود کامل به استخر نروند.

8. به افراد مبتلا به زونا هم توصیه می‌شود برای پیشگیری از انتشار ویروس این بیماری و در معرض ابتلا قرار دادن افراد دیگر به آبله مرغان، پیش از بهبود کامل به استخر نروند.

خطر سونا و جکوزی برای کودکان و بیماران قلبی

استفاده از جکوزی و وارد کردن شوک به بدن با ورود ناگهانی به حوض آب سرد پس از آن، برای افراد سالم اشکالی ندارد اما این حرکت می‌تواند بیماران قلبی یا افرادی که زمینه ابتلا به ناراحتی‌های قلبی را دارند، به دردسر بیندازد. زمانی که برای مدتی داخل جکوزی می‌مانید، خونرسانی سطحی در بدن افزایش می‌یابد و حجم زیادی از خون به سمت پوست و قسمت‌های سطحی بدن حرکت می‌کند اما ورود ناگهانی به حوض یا استخر آب سرد، بلافاصله پس از خروج از جکوزی، باعث ایجاد حرکتی معکوس می‌شود؛ یعنی آب سرد،‌ خون را از سطح بدن به قسمت‌های مرکزی هدایت می‌کند و بار مضاعفی به دوش قلب می‌اندازد.

همین جابجایی حجم خون به سمت قسمت‌های مرکزی بدن می‌تواند باعث بروز حوادث ناگهانی قلبی در افراد بیمار شود. با این حال، تحریک عروقی و تحریک گردش خون ناشی از ورود ناگهانی از جکوزی به حوض آب سرد، می‌تواند برای افراد سالم، آثار مثبتی از نظر پوستی و عضلانی داشته باشد. نکته دیگر درباره استفاده بچه‌ها از جکوزی است. به‌طور کلی، استفاده از سونا و جکوزی برای بچه‌ها توصیه نمی‌شود. بخارهای موجود در سونا می‌توانند سیستم تنفسی بچه‌ها را تحریک و آنها را دچار مشکل کنند. فشار آب موجود در جکوزی هم برای بچه‌ها قابل تحمل و مناسب نیست.

برخی افراد بر این باورند که رفتن پسربچه‌ها به سونا و جکوزی باعث عقیم شدن آنها می‌شود اما احتمال عقیم شدن فقط در اثر استفاده بسیار مکرر و طولانی‌مدت پسربچه‌ها یا مردان جوان به‌دلیل بالا رفتن حرارت بیضه‌ها و ایجاد اختلال در تولید اسپرم وجود دارد و استفاده تفننی از سونا و جکوزی، چنین مشکلی را ایجاد نخواهد کرد.

فرزندتان از آب می‌ترسد؟

برخی بچه‌ها، از آب و استخر می‌ترسند و تمایلی به شرکت در کلاس شنا نشان نمی‌دهند. معمولا والدین این بچه‌ها از ما می‌پرسند چطور باید فرزندانشان را به شنا علاقه‌مند کنند یا اصلا ضرورتی دارد آنها را برخلاف میل باطنی‌شان به استخر ببرند؟ پاسخ این است که ما دو نوع ترس طبیعی و غیرطبیعی یا فوبیا داریم. برای غلبه بر ترس‌های طبیعی بهتر است فرد با مواردی که باعث ایجاد ترس در او می‌شوند، مواجه شود. مثلا اگر بچه‌ها بدون دلیل از آب و شنا و استخر می‌ترسند، بهتر است آنها را به کلاس‌های شنا ببرید تا با آنچه از آن می‌ترسند، مواجه شوند.

درواقع، ورود تجربه به ترس طبیعی، یکی از راه‌‌های حل مساله است. البته برخی بچه‌ها بیمارگونه از آب و شنا می‌ترسند. در این صورت، بازهم فرستادن آنها به استخر توصیه می‌شود اما با روشی متفاوت. در این شکل از ترس، نمی‌توان بچه‌ها را با تشویق کردن روانه آب کرد، بلکه به مداخلات درمانی و مشاوره‌های روان‌شناسانه یا روان‌پزشکانه هم نیاز است.

از طرف دیگر، همه ما می‌دانیم برخی کارها و مهارت‌ها در جامعه کنونی، جزو ملزومات محسوب می‌شوند و بلد نبودن آنها می‌تواند روی اعتماد به نفس افراد تاثیر منفی داشته باشد. مثلا رانندگی کار مهمی نیست و می‌توانیم راننده‌ای هم برای خودمان استخدام کنیم اما جو کنونی جامعه به‌گونه‌ای است که افرادی که براساس ترس‌ها و فوبیاهای خود مهارت رانندگی ندارند، اعتماد به نفس پایین‌تری در برخی جمع‌ها پیدا می‌کنند بنابراین ‌اگر دوست داریم توانمندی‌های فرزندان خود را  افزایش بدهیم، باید نگاهی هم به ورزش شنا به‌عنوان یکی از مهارت‌های خوب و ضروری زندگی امروزی داشته باشیم.

اگر ترس فرزندتان از شنا زیاد است، با روان‌شناس یا روان‌پزشک مشورت کنید و حتی اگر لازم باشد، او را با یک دوره کوتاه درمانی، به سمت شنا سوق بدهید. آموختن مهارت شنا، هم می‌تواند اعتماد به نفس بچه‌ها را افزایش دهد و هم آنها را با یکی از بهترین انواع ورزش‌ها آشنا کند. والدین نباید فقط به دلیل علاقه نداشتن فرزند خود به شنا،‌ قید فرستادن او را به استخر بزنند.

چند نکته درباره عینک شنا

افراد سالم (در هر سنی) که چشمان سالمی دارند و از هیچ‌نوع عینک طبی‌ای استفاده نمی‌کنند، باتوجه به کلر موجود در آب و حتی کلر موجود در فضاهای سرپوشیده استخرها باید از عینک‌های شنا برای حفظ سلامت چشم‌هایشان استفاده کنند. این عینک‌ها کمتر تار می‌شوند و وسعت دید بهتری هم به فرد شناگر می‌دهند. اگر در حالت عادی، عینکی هستید و دوست دارید شنا کنید، می‌توانید یک عینک شنای مناسب تهیه کنید،‌ آن را به مراکز عینک‌سازی بدهید و بخواهید تا عدسی مناسب چشم شما را روی فریم عینک سوار کند. نمره‌دار کردن عینک‌های شنا، کمک بزرگی به افرادی است که مشکل بینایی و به شنا علاقه دارند. بعد از شنا هم چشم‌های خود و هم تمام قسمت‌های عینک شنا را با آب و شامپوی بچه بشویید تا کلر موجود در اطراف چشم‌ها و زوایای عینک،‌ کاملا پاک شود و مشکلی از نظر حساسیت یا قرمزی چشم‌ها برایتان ایجاد نکند.

اگر واریکوسل دارید، سونا نروید!

این روزها برخی افراد ادعا می‌کنند که در اثر رفتن به استخر و سوناهای عمومی یا حتی شنا در آب دریا دچار برخی بیماری‌های آمیزشی مانند زگیل یا تبخال تناسلی شده‌اند اما بیماری‌های جنسی و آمیزشی، همانطور که از نامشان هم پیداست، فقط از طریق رابطه جنسی منتقل می‌شوند و امکان انتقال آنها در مکان‌های عمومی ورزشی مانند استخر وجود ندارد. از بحث بیماری‌های آمیزشی که بگذریم، فقط به یک مورد محدودیت رفتن به سالن‌های استخر برای آقایان برمی‌خوریم و آن هم ابتلا به واریکوسل است.

معمولا افراد مبتلا به واریکوسل با مشکل افزایش دمای بیضه‌ها و ایجاد اختلال در روند تولید اسپرم مواجه هستند به همین دلیل باید برای پیشگیری از تشدید بیماری خود دور استفاده از سونا و جکوزی را خط بکشند چون رفتن به سونا و جکوزی که حرارت بالایی دارند، باعث افزایش بیشتر دمای بیضه‌ها و آسیب دیدن وسیع‌تر اسپرم‌ها خواهد شد.

8 توصیه طبی به شناگران

1. برای پیشگیری از کدر شدن موهایتان در اثر تماس با کلر موجود در آب استخر، حتما کلاه شنا بپوشید.

2. پس از شنا، حتما در خانه دوش بگیرید و سر و تن خود را با آب ساده و شوینده‌های ملایم، از آلودگی‌ها و کلر موجود در آب استخرها پاک کنید.

3. اگر عادت به شنا کردن مداوم دارید، برای محافظت از پوست و موی خود از لوسیون‌های مرطوب‌کننده بدن و سرم‌های مو استفاده کنید.

4. از آنجا که امکان انتقال بسیاری از بیماری‌های پوستی در اثر استفاده از لوازم شخصی مشترک وجود دارد، به‌هیچ‌وجه از حوله مشترک در استخر استفاده نکنید.

5. برای پیشگیری از ابتلا به زگیل کف پا، از دمپایی‌های مشترک موجود در استخرها استفاده نکنید و پابرهنه در سالن استخر راه نروید.

6. برای پیشگیری از ابتلای به بیماری‌های قارچی و عفونی ناحیه تناسلی، هرگز از مایوی مشترک استفاده نکنید و مایوی خود را حتی به اعضای خانواده‌تان هم قرض ندهید.

7. برای پیشگیری از ابتلای احتمالی به شپش یا حتی گال، هرگز از کلاه شنای مشترک استفاده نکنید.

8. مایوی بچه‌ها را هم به هم قرض ندهید. ناحیه تناسلی بچه‌ها هم می‌تواند حاوی باکتری‌های سازگار با قسمت تناسلی خودشان باشد و برای دیگران ایجاد بیماری کند.

از دماغگیر استفاده کنید

معمولا استفاده از گوش‌گیر و دماغ‌گیر بین افرادی که به شنا علاقه دارند، رایج است. چند نکته اساسی درباره استفاده از این دو وسیله وجود دارد. نکته اول مربوط به دماغ‌گیر می‌شود. تمام افراد بزرگسال یا کودکان باید قبل از ورود به آب استخر، سوراخ‌های بینی خود را به‌وسیله دماغ‌گیر بپوشانند. متاسفانه‌ از آنجا که بیم آلودگی در آب برخی استخرها وجود دارد و آب برخی استخرها را هم با مواد نامناسبی مانند مواد سفیدکننده، ضدعفونی می‌کنند، ورود این مواد یا آلودگی‌های احتمالی به مجاری تنفسی از طریق بینی می‌تواند مشکلات تنفسی برای افراد ایجاد کند. از این رو،‌ استفاده از دماغ‌گیر برای تمام افراد، مخصوصا بچه‌ها و آنهایی که مشکلات تنفسی دارند، ضروری و مفید است.

اگر عفونت گوش دارید، استخر نروید

استفاده از گوش‌گیر هنگام شنا کار نسبتا بیهوده‌ای به نظر می‌رسد چون اگر پرده گوش سالم و بدون هرگونه عفونتی باشد، نیازی به مراقبت با هیچ وسیله‌ای نخواهد داشت و اگر پرده گوش دچار پارگی باشد،‌ شنا ممنوع است. شما به هر شکلی که گوش‌های خود را پیش از ورود به داخل آب بپوشانید، بازهم نمی‌توانید صددرصد از ورود آب به داخل گوش پیشگیری کنید. ورود آب به گوشی که پرده‌‌اش پاره شده یا آسیب دیده است، نتیجه‌ای جز عفونت گوش نخواهد داشت. اگر هم پرده گوش سالم باشد اما عفونت قارچی گوش داشته باشید، از نظر بهداشتی و اخلاقی نباید تا بهبود کامل به استخر بروید و آلودگی را در سطح استخر منتشر کنید.

گوش‌هایتان را پس از شنا خشک کنید

برای پیشگیری از هرنوع آسیب در ناحیه گوش داخلی و میانی، باید گوش‌ها را پس از شنا با روش مناسبی خشک کنید. استفاده از دستمال و گوش‌پاک‌کن در این موارد راه مناسبی نیست و خشک کردن گوش با باد ملایم سشوار، جزو بهترین روش‌ها محسوب می‌شود. البته حواستان باشد که پیش از خشک کردن گوش‌ها، داخل آنها را با آب تمیز بشویید تا از کلر و آلودگی‌های احتمالی موجود در آب استخر پاک شود.