پرتاب 3 امتیازی در بسکتبال

موفقیت پرتاب سه امتیازی به عوامل زیادی مانند مهارت، تمرین و دقت بستگی دارد، اما رعایت اصول علمی می‌تواند توپ را به شکل معجزه‌آسایی وارد حلقه کند.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با پرتاب یک شوت سه امتیازی می‌توانید به تیمتان کمک کنید تا از حریف پیش بیفتد. همچنین پرتاب سه امتیازی باعث می‌شود به جای آنکه در تمام طول مسابقه روی نیمکت بنشینید، زمان بیشتری را در زمین باشید. اگرچه ممکن است تصور کنید که برای موفقیت در پرتاب‌های سه امتیازی نیازمند کار و تلاش زیادی هستید، اما هیچ وقت ناامید نشوید چون هر بسکتبالیستی از عهده این کار برمی‌آید.

در ادامه به تکنیک‌هایی اشاره می‌کنیم که باعث افزایش مهارت‌هایتان در پرتاب‌های سه امتیازی خواهد شد.

1- با اصول اولیه آشنا شوید. از جمله اینکه باید بدانید یک شوت خوب چه ویژگی‌هایی دارد و تکنیک‌های صحیح پرتاب آن چگونه است.

2- مشخص کنید که بهترین روش پرتاب برای شما چگونه است. از جمله اینکه باید بررسی کنید آیا شوت خود را به طور صحیحی پرتاب می‌کنید و فشار مناسبی به قفسه سینه خود وارد می‌کنید یا نه.

یک پرتاب سه امتیازی در شرایط نامتعادل

3- ابتدا پای قوی‌تر خود را روی زمین قرار دهید. وقتی در آستانه پرتاب هستید، باید انگشتان پای راستتان در راستای آرنج راستتان قرار داشته باشند.

4- دست ضعیف‌ترتان را در کنار توپ بگیرید تا تعادل توپ را روی دستتان حفظ کنید.

5- توپ را طوری با انگشتانتان نگه دارید که یک پیشخدمت سینی را با انگشتان خود نگه می‌دارند. اگر بعد از بازی متوجه شدید که کف دست‌تان کثیف شده است، نشانه این است که توپ را به طور صحیح نگه نمی‌دارید.

6ـ پس از پرتاب، دست پرتاب کننده خود را به طور کامل دراز کنید. دست ضعیف‌ترتان که توپ را نگه داشته باید همان وضعیت به صورت آرام و بی‌حرکت باقی بماند. همچنین می‌توانید مچ دست‌تان را رو به عقب خم کنید.

7ـ در هنگام پرتاب، از پاهایتان استفاده کنید. یک روش مناسب برای تقویت عضلات پا استفاده از تمرین‌های «بشین و پاشو» است. اگر ماهیچه‌های سه سر خود را تقویت کنید، مشکل‌تان تا حد زیادی حل خواهد شد. برای نمونه به چانسی بیلاپس یا کوئنتین ریچاردسون توجه کنید. همچنین سعی کنید از اسکات برای تقویت پا استفاده کنید.

8ـ شوت سه امتیازی را تمرین کنید

* بامداد یا ماژیک خطوطی با فاصله یک فوت (30 سانتی‌متر) رسم کنید (به صورت افقی رو به سبد). این خطوط از سبد شروع شده و در تمام طول زمین ادامه پیدا می‌کند و نشان دهنده موقعیت ایستادن برای پرتاب است.

* در نزدیک‌ترین خط به سبد ایستاده و حداقل پنج پرتاب انجام دهید.

* به خط عقبی رفته و مجددا تلاش کنید. پس از آن مجددا یک خط به عقب بروید. این تمرین باعث تقویت پرتاب‌هایتان می‌شود.

9ـ نکات زیر را همیشه به یاد داشته باشید:

* تعادل: هر بسکتبالیستی در هنگام پرتاب عادت‌های خاص خود را دارد. ممکن است توپ را دوبار به زمین بزند یا اصلا نزند. با این حال، تعادل لازمه هر پرتاب مناسبی است.

* آرنج: باید آرنجتان را صاف نگه دارید. وقتی تعادل‌تان را حفظ کردید، آرنج دست پرتاب کننده خود را طوری نگه دارید که به صورت L دربیاید.

* چشمان: با چشمانتان روی سبد تمرکز کنید. توجه خود را روی نقطه‌ای که می‌خواهید توپ را به آنجا برخورد کند نگه دارید.

* پس از اینکه توپ را رها کردید، دستان‌تان را در هوا نگه دارید.

10ـ چشمان‌تان را روی هدف (کادر مشخص شده روی تخته) بدوزید.

11ـ همیشه پس از پرتاب بپرید. این کار باعث می‌شود که قدرت بیشتری به شوت خود وارد کنید و بتوانید توپ را از بالای سر حریفان به سمت سبد پرتاب کنید.

12ـ سعی کنید حداقل یک بار از تکنیک برش استفاده کنید. به این ترتیب قادر خواهید بود حریف را فریب داده و زمان بیشتری برای شوت کردن در اختیار داشته باشید. تا زمانی که مجبور نشده‌اید، برای پرتاب عجله نکنید.

13ـ به سرعت تصمیم‌گیری کنید و حتی اگر حریف قوی هیکلی به سمت‌تان یورش آوردید، دچار وحشت نشوید.

** تکنیک‌هایی برای پرتاب سه امتیازی در شرایط تحت فشار

1) ارزیابی دقیق از میزان قوت دست اصلی پرتاب کننده

* باید به خوبی بدانید دست اصلی شما که به توپ سرعت می‌دهد چقدر نیرو دارد. در شرایط تمرین فرصت کافی دارید تا ارزیابی دقیقی از فاصله‌ی خود تا حلقه داشته باشید می‌توانید جای خود را فیکس کنید و بعد پرتاب کنید. اما این شرایط ممکن است در مسابقه وجود نداشته باشد.

* در شرایط عادی هنگامی که پرتاب کننده در آخرین فاز پرتاب به هوا بلند می‌شود، تقریبا تمام قسمت‌های بدن او از جمله دست در یک راستا قرار دارد، اما در مسابقه ممکن است دست مدافعی مقابل شما قرار داشته باشد،‌در این صورت مجبور خواهید برای عبور توپ از بالای دست مدافع، کمی دست خود را عقب بدهید. در این صورت فاصله‌ی واقعی پرتاب شما افزایش پیدا خواهد کرد. یعنی با وجود این که پاهای شما مثلا در فاصله 7 متری حلقه قرار گرفته، اما فاصله پرتاب حقیقی شما چیزی در حدود 7 متر و 20 سانتی متر یا کمی بیشتر خواهد بود. در این شرایط شما باید به اندازه فاصله حقیقی نیرو مصرف کنید. و این افزایش نیرو را در فاصله‌ی زمانی بسیار اندک انجام دهید. کاری که بسیار دشوار است. بسیاری از پرتاب‌های ایربال (پرتاب‌هایی که به حلقه اصلا برخورد نمی‌کنند) در این شرایط رقم می‌خورد یعنی پرتاب کننده تحت فشار فاصله‌اش را افزایش داده اما به همان اندازه قبلی نیرو وارد کرده است و به این ترتیب توپ به حلقه نمی‌رسد و از کنار آن رد می‌شود.

2) عادت به حفظ زاویه پرتاب

* برخی بازیکنان عادت دارند، پرتاب‌های بلند انجام دهند، اما عده‌ای دیگر توپ را به شکل تیز روانه سبد می‌کنند. استفاده از این دو تکنیک به شکل همزمان کاری دشوار است. پرتاب‌های تیز در زمان کمتری به حلقه می‌رسند. اما دو ریسک بزرگ موفقیت آنها را تهدید می‌کنند. تهدید اول دست مدافع حریف است. با توجه به این که توپ چندان اوج نمی‌گیرد این امکان وجود دارد که در همان ابتدای مسیر دفاع شود. تهدید دوم از دست رفتن توپ در صورت برخورد به حلقه است. توپ‌هایی که با ارتفاع بالا پرتاب می‌شوند در صورتی که به امتیاز تبدیل نشوند، پس از برخورد به حلقه معمولا به سمت بالا رفته و شرایط را برای ریباند فراهم می‌کنند، اما پرتاب‌های تیز پس از برخورد به حلقه به دلیل چرخش زیاد توپ و سرعت افقی زیاد به طرفین می‌روند و به این ترتیب کار بازیکن ریباند کننده برای پیش بینی مسیر دشوار می‌شود. با وجود این مسائل باز هم بهتر است بازیکنی که عادت به پرتاب‌های تیز دارد، استیل خود را عوض نکند. در سوی مقابل پرتاب سه امتیازی به شکل تیز این مزیت را دارد که بازیکن انرژی بسیار کمتری را نسبت به پرتاب بلند مصرف می‌کند و می‌تواند در یک بازی پرتاب‌های بیشتری انجام دهد.

به گزارش ایسنا، یکی از نکات مهم در پرتاب‌های سه امتیازی تلاش برای حفظ تعادل در وضعیت تحت فشار است. بازیکنان بسیار زیادی وجود دارند که می‌توانند در تمرین و در شرایطی که فشار مدافع و استرس بازی وجود ندارد، پرتاب‌های 3 امتیازی خود را وارد حلقه کنند، اما شمار بازیکنانی که می‌توانند در لحظات حساس بازی و در حالی که تحت پرس شدید مدافع قرار گرفته‌اند، پرتاب موفقی داشته باشند، بسیار اندک است. 

منبع: ایسنا

مدیریت زمان در بسکتبال

حدس نزنید،بپرسید!
اگر می خواهید بدانید برای به دست آوردن زمان بازی بیشتر باید چه کار کنید،از مربی خود بپرسید.یک دیدار خصوصی با مربی خود ترتیب دهید.اصلا درست نیست که در طول یک مسابقه مسائل مربوط به زمان بازی کردنتان را عنوان کنید.هنگام صحبت کردن با مربی خود،سوالاتتان را با لحن مودبانه مطرح کنید.(مثلا:چه کار می توانم بکنم تا زمان بازی بیشتری به دست آورم؟) گرچه ممکن است این مرحله کمی مشهود و بدیهی به نظر برسد،اما ورزشکاران زیادی وجود دارند که از پرسیدن اجتناب می کنند و به جای آن،از روش حدس زدن خواسته مربی استفاده می کنند.
در هنگام پرسیدن این سوال از مربیتان که برای به دست آوردن زمان بازی بیشتر می توانید چه کار کنید،سه کار زیر را انجام دهید:
-از مربی بخواهید مجموعه مهارت هایی را به شما معرفی کند تا روی آنها تمرکز کنید.
-به مربیتان نشان دهید که می دانید زمان بازی به دست آوردنی است و انتظار ندارید کسی آن را دو دستی تقدیم شما کند.
-نشان دهید که در حال حاضر به سختی کار و تمرین می کنید.
نکته مهم:ملموس بودن
“به یاد داشته باشید حتی خاص ترین جزئیات درخواست های مربیتان را نیز از او بپرسید.در صورت امکان از او بخواهید کارهای مشخص و ملموسی که شما باید برای وارد شدن به زمین انجام دهید را به شما بگوید؛به عنوان مثال بهبود درصد شوتهایتان.این به شما اجازه می دهد تا هدف مشخصی برای به دست آوردن داشته باشید.”

چگونه در یک مسابقه بسکتبال زمان بازی بیشتری به دست آوریم؟

تمرین و سخت کار کردنتان را نشان دهید
حضور کامل در تمرینات راه ساده ای است که به مربی خود نشان دهید برای بهتر شدن جدی و متعهد هستید.از دست دادن تمرینات شما را بیرون زمین قرار خواهد داد و آن جایی نیست که شما تمایلی به حضور در آن داشته باشید.وقتی شما در تمرین حاضر نمی شوید خیلی سخت است که یاد بگیرید.
وقت تمرین همچنین زمانی است تا به مربی نشان دهید که به سختی کار می کنید و مستحق بازی کردن هستید.بهترین راه برای اینکه به مربی خود بفهمانید آماده اید هر کاری انجام دهید این است که در طول تمرین حداکثر تلاش خود را انجام دهید.این شامل انجام کارهای کوچک مثل ارتباط برقرار کردن در زمین یا شیرجه زدن برای به دست آوردن توپ است.اگر مربی ببیند شما واقعا سعی می کنید بهتر شوید،احتمال اینکه در روز مسابقه فرصتی برای حضور در زمین به دست اورید بیشتر است.

روی نقاط قوتتان تمرکز کنید
از یک میخ چهارگوش که سعی می کند در یک سوراخ دایره ای فرو رود درس بگیرید:سعی نکنید تظاهر به چیزی که نیستید،بکنید.
در عوض روی مواردی که در آنها خوب هستید تمرکز کنید.اگر توانایی کسب امتیاز شما با حد مطلوب فاصله زیادی دارد،اما گاها اتفاق افتاده که به عنوان یک مدافع مستحکم عمل کنید،پس روی دفاع تمرکز کنید.تاکید بر مهارت هایی که شما در آنها عملکرد خوبی دارید،به شما اجازه می دهد به مربی نشان دهید که دارائی با ارزشی برای تیمتان هستید.البته این بدان معنی نیست که شما از بهبود بخشیدن نقاط ضعفتان دست بکشید.


نگرش “اولویت با تیم است” را در خود تقویت کنید
هنگامی که از پت رایلی (از مربیان تالار مشاهیر NBA) در مورد اهمیت تعهد یک بازیکن به تیم سوال شد،او گفت:”هیچ چیز در مقام مقایسه با تعهد یک بازیکن وجود ندارد.شما در داخل یا خارج زمین نسبت به تیمتان منعهدید.”
بسکتبال یک ورزش گروهی است.تیم اولویت شماره یک است و وظیفه شماست تا برای موفقیت تیمتان متعهد باشید.شما باید فداکاری خود برای به کمال رساندن تیمتان را،صرف نظر از موفقیت های فردی خود انجام دهید.

شارژ بگیرید!
شارژ گرفتن از بازیکنان حریف یک راه موثر برای تحت تاثیر قرار دادن مربی و هم تیمی هایتان است.این کار شجاعت،مقاومت و از جان مایه گذاشتن شما را نشان می دهد و مصداق بارز عبارت “یکی برای همه” است.توانایی شارژ گرفتن یک دارایی ارزشمند برای هر مدافع است،چراکه تلاش حریف برای کسب امتیاز را از بین می برد و علاوه بر آن توپ را نیز در اختیار تیم شما قرار می دهد.

بازی انتظار!
در زمانی که برای به دست آوردن زمان بازی بیشتر تلاش می کنید،مهمترین چیزی که باید به خاطر داشته باشید این است که باید به سخت کار کردن ادامه دهید.اگر شما راهنمایی ها و پیشنهادات ذکر شده در بالا را انجام دهید تبدیل به بازیکن بهتری خواهید شد و شانس بیشتری برای حضور در زمین دارید.پس مطمئن شوید که همیشه برای حضور در میدان حاضرید.در این صورت هنگامی که شانس حضور در باز را به دست آوردید می توانید به مربی خود ثابت کنید که شما شایسته نیمکت نشینی نیستید.

فرمت تیم ها در والیبال

1- تعداد بازیکنان یک تیم 12 نفر است.

به همراه 12 بازیکن یک مربی (سرمربی) ؛ یک کمک مربی (مربی) یک فیزیوتراپ (بدنساز) و یک پزشک می باشد.

2- یکی از اعضای تیم به عنوان بازیکن آزاد (لیبرو) مشخص میشود (بارنگ پیراهن متفاوت).

3- فقط افراد مذکور مجازند در جریان بازی برروی نیمکت ذخیره ها بنشینند.

4- یکی از اعضای تیم (بغیر از لیبرو) بایستی به عنوان کاپیتان تیم از سوی مربی تعیین شود. (در برگه مسابقه ثبت می گردد).

5- تجهیزات بازیکنان شامل پیراهن ها ، شورت ها ، جوراب ها ، کفش های مخصوص است (بایستی همگی متحدالشکل باشند- پیراهن بازیکن آزاد با دیگران متفاوت است).

6- شماره پیراهن ها میتواند از عدد1 تا 18 شماره گذاری شود.

7- شماره ها بایستی در وسط جلو و وسط پشت پیراهن منظور شوند.

8- شماره روی سینه باید حداقل 15 سانتیمتر بلندی و شماره پشت حداقل 20 سانتیمتر بلندی داشته باشد (درمسابقات جهانی شماره بازیکن بایستی درقسمت پای سمت راست شورت به بلندای 4 تا 6 سانتیمتر و پهنای حداقل یک سانتمتر نصب شود).

9- کاپیتان تیم با یک نوار 2×8 سانتیمتری در زیر شماره جلوی پیراهن مشخص می شود.

10- بازیکنان مجاز نیستند هیچگونه وسایلی که سبب مجروح شدن دیگران شود یا امتیاز و نفع ساختگی برای بازیکن بوجود آورد همراه داشته باشد(با مسئولیت خودشان میتوانند از عینک ویا لنز استفاده نمایند).

11- کاپیتان و مربی تیم، هر دو مسئول رفتار و انضباط اعضاء تیم خود هستند.

12- کاپیتان و مربی باید قبل از شروع بازی برگه ثبت مسابقه را امضاء نمایند.

13- کاپیتان و مربی میتوانند تقاضای تایم اوت استراحت و یا تعویض بازیکن نمایند.

بازیکن لیبرو در والیال

بازیکن لیبرو(LIBERO)

هر تیم اختیار دارد یک بازیکن لیبرو در لیست 12بازیکن خود برای تمام مسابقه ها معرفی کند.قوانین مربوط به بازیکن لیبرو بشرح زیر است:

a) او محدود به بازی کردن در منطقه عقب زمین است و اجازه ندارد که حمله ای روی توپی که ارتفاع آن از تور بالاتر است انجام دهد.

b) لیبرو نمی تواند سرویس بزند،دفاع کند یا سعی به دفاع کردن کند.

c) رنگ پیراهن لیبرو باید با دیگر بازیکنان تیم متفاوت باشد.

d) تعویض بازیکن لیبرو جزو تعویض های معمولی به حساب نمی آید و دفعات تعویض لیبرو نا محدود می باشد.بک لیبرو نمی تواند در تعویض های معمول شرکت کند و موقعی می تواند به زمین وارد یا از زمین خارج شود که بازی متوقف بوده و قبل از سوت زدن سرویس باشد.

e) لازم است یک بار بازی بین جایگزینی دور بازیکنی که یکی از آنها لیبرو میباشد انجام شده باشد در صورتصدمه دیدن لیبرو با موافقت قبلی داور مسابقه یکی از بازیکنان که نامش در لیست بازیکنان میباشد را میتوان جانشین لیبرو کرد.

f) لیبرو که جانشین لیبرو قبلی شده باید تمام قوانین مربوط به لیبرو را در طول بازی رعایت کند.درصورتی که لیبرو مصدوم بهبود پیدا کرد ، لیبرو جانشین میتواند به بازی عادی خود در مسابقات بعدی ادامه دهد.

g) در صورت مصدومیت بیشتر بازیکن دیگری اجازه نخواهد داشت بعنوان لیبرو عمل کند و فقط لیبرو اصلی میتواند جانشین شود و همان شرایط قبلی را باید رعایت کند.